Een Miskraam Verwerken

Een Miskraam Verwerken - De Mythen Begrijpen
Het verwerken van een miskraam is een moeilijk proces en daarom wordt door veel artsen het advies gegeven dat vrouwen met een historie van miskramen niet aan de bovengenoemde fysieke activiteiten deelnemen. De reden dat artsen vaak aanraden om dergelijke activiteiten niet te ondernemen is niet omdat de mythen waar zouden zijn. In plaats daarvan geven de artsen een dergelijk advies zodat zij hun patiënt kunnen beschermen tegen het schuldgevoel dat zou ontstaan in het geval zij weer een miskraam zou hebben. Zelfs met de geruststelling van een arts kan een vrouw nog steeds geloven dat haar miskraam plaatsvond omdat ze aan fysieke lichaamsbeweging had gedaan. Door dergelijke activiteiten niet te doen kan een vrouw, die herhaaldelijk een miskraam heeft gehad, zichzelf bevrijden van een toenemend schuldgevoel wanneer er nog meer miskramen volgen.

Het verwerken van een miskraam kan moeilijker blijken te zijn wanneer dit verhevigd wordt door de kennis dat het gebruik van drugs of alcohol mogelijk de oorzaak van de miskraam was. Veel vrouwen zijn zich pas weken of maanden na de bevruchting bewust van hun zwangerschap. In deze periode waarin de moeder niet weet dat ze zwanger is, kan ze excessief caffeïne, sigaretten, alcohol, geneesmiddelen of drugs hebben gebruikt. Het is belangrijk om in gedachten te houden dat de vrouw zich niet bewust was van het leven van haar kind en zich niet schuldig zou moeten voelen voor haar miskraam. In plaats daarvan moeten deze vrouwen zich concentreren op potentiële toekomstige zwangerschappen en beslissen of ze bereid zijn om deze gedragspatronen op te geven om zo het risico op een nieuwe miskraam te beperken.

Een Miskraam Verwerken - Onthoud dat God Ook van je Baby Houdt
Het verwerken van een miskraam wordt gemakkelijker wanneer anderen het verlies van de rouwende moeder erkennen. Helaas kan een vrouw niet altijd de juiste erkenning van haar verlies vinden in een maatschappij waarin gedebatteerd wordt of een embryo of foetus wel als een menselijk leven kan worden geclassificeerd. Waarom zou een samenleving die niet zeker weet wat de status van een foetus is eenzelfde soort sympathie tonen voor een miskraam als voor de dood van een kleuter? Als het verloren leven niet als een kind wordt gezien, waarom zouden we dan rouwen? Maar veel vrouwen die te maken hebben gehad met een zwangerschap die te vroeg werd beëindigd houden van het zich ontwikkelende embryo of foetus zoals zij van een kind houden, zelfs gedurende de korte tijd dat hij of zij bestond. En waarom zou een moeder andere gevoelens moeten hebben? De Bijbel stelt dat God een kind als een mens erkent zodra het leven in de baarmoeder begint (Jeremia 1:5). Natuurlijk ontwikkelt een moeder - wiens baarmoeder het leven draagt dat God kent en vormt - een inherent begrip van en een liefde voor het kind binnen in haar lichaam.

In een Psalm tot God zegt David: "U was het die mijn nieren vormde, die mij weefde in de buik van mijn moeder. Ik loof u voor het ontzaglijke wonder van mijn bestaan, wonderbaarlijk is wat u gemaakt hebt. Ik weet het, tot in het diepst van mijn ziel. Toen ik in het verborgene gemaakt werd, kunstig geweven in de schoot van de aarde, was mijn wezen voor u geen geheim. Uw ogen zagen mijn vormeloos begin, alles werd in uw boekrol opgetekend, aan de dagen van mijn bestaan ontbrak er niet één" (Psalm 139:13-16). Een jonge vrouw die na negen weken zwangerschap een miskraam had vond troost in David's woorden. Ze schrijft: "Ik hield mijn baby letterlijk in de palm van mijn hand. Terwijl ik naar haar kleine lichaam staarde huilde ik en vroeg ik God om haar aan me terug te geven. Het was onmogelijk om de complexe details van haar reeds gevormde vingertjes aan me voorbij te laten gaan. Er waren er vijf aan het uiteinde van elke arm en elke vinger strekte zich uit van de andere, zodat ik kon zien hoe broos zij in mijn lichaam gegroeid was. Psalm 139 herinnert me eraan dat God haar in elke fase van haar ontwikkeling met verwondering naar haar keek. Hij 'weefde' haar. Hoe ongelooflijk. En ik vond troost in het feit dat Hij van haar gehouden moet hebben, net zoveel als ik dat deed en nog steeds doe, als haar moeder. Hij als haar schepper. Vers 16 geeft mij nog meer geruststelling. God kende elke dag die mijn baby zou hebben. Hij wist dat ze negen weken binnen in mij zou leven. God was tevreden met die hoeveelheid tijd en ik denk dat ik dat kan accepteren. Ik mis mijn baby vreselijk, maar ik weet dat zij elke dag die haar gegeven was geleefd heeft, zich ontwikkelend zoals God dat in gedachten had. En nu is zij bij Hem in de Hemel en kan Hij haar vasthouden tot ik daar klaar voor ben. Mijn man en ik noemden haar Angel. Ze is onze engel in de Hemel."

Tweet

Volg ons:

---