Ik Haat Mijn Leven

Ik Haat Mijn Leven - Verlangen naar Liefde en Acceptatie
Hoe was ik op dit punt aangekomen? Zelfs toen ik nog klein was, hoorde ik nooit echt ergens bij. Ik was niet knap, ik was te klein en ik bleef op een bepaald moment een beetje achter bij mijn klasgenootjes op mijn nieuwe school. Op die nieuwe school had ik mijn eerste ervaring met afwijzing, en die ervaring zou me littekens geven die ik voor de rest van mijn leven zou dragen. Toen ik het daaropvolgende jaar naar een andere school moest gaan wist ik dat niemand me aardig zou vinden, dus speelde ik toneel. Ik wees hen af voordat zij mij konden afwijzen. Het enige dat ik wilde was van de aardbodem verdwijnen, maar het leven ging maar door en ik was hierin geen vrijwillige deelnemer.

Toen kwam de tijd dat ik naar de middelbare school moest en ik wilde graag incognito naar mijn nieuwe school gaan. Maar dat jaar bracht ik veel te veel tijd in het zwembad door en door de chloride kreeg mijn haar een groene kleur. Ik weet zeker dat je je kunt voorstellen welke naam ze verzonnen voor de langste leerling in de klas die ook nog eens groen haar had. Het was weer een nieuwe reden om in een holletje te kruipen en me verstoppen. En dat is wat ik gedurende mijn hele middelbare school-tijd wilde doen - me verstoppen.

Al die tijd schreeuwde mijn hart het uit om geliefd en geaccepteerd te worden, maar er was geen enkele manier mogelijk waarop ik zou kunnen gaan geloven dat ik dat ooit zou worden. Behalve mijn naaste familie leek er niemand ook maar wat om te geven of ik ook maar in leven was, en zelfs aan hen begon ik te twijfelen.

Ik Haat Mijn Leven - Studentenfouten
Na de middelbare school vertelden mijn ouders me dat ik naar de universiteit zou gaan. Op dit moment was ik werkelijk iemand die ver onder peil presteerde en ik wilde dan ook zeker niet naar de universiteit gaan. Ik had geen andere keuze, maar voor het eerst in mijn leven had ik mezelf een doel gesteld. Ik nam me voor om geaccepteerd en populair te worden. Het maakte me niet uit hoe ik dat doel zou bereiken, maar wie gaf daar nou wat om? Het bleek later dat ik inderdaad zeer bekend zou worden, maar dat maakte me niet echt populair.

Toen ik opgroeide hadden mijn ouders altijd feestjes op Zaterdagavond en dan gingen ze daarna op Zondag naar de kerk. Ik kon daar helemaal niet tegen en ik begon daarom drank en iedereen die dronk te haten. Nou, dat veranderde allemaal toen ik een student werd. In de herfst van mijn eerste jaar vroeg een populaire jongen mij en een vriendin of we met hem en een paar andere vrienden naar een café wilden gaan. Ik wilde helemaal niet gaan, maar ik dacht dat het misschien een goede manier zou zijn om wat mensen te leren kennen. Mijn idee was om een cola te drinken en hen te laten drinken wat ze ook maar wilden, maar hun plan was om deze kleine naïeve eerstejaars dronken te voeren. Hun plan slaagde en ik verloor de strijd, letterlijk. Ik zou willen dat ik kon zeggen dat ik de situatie onder controle had, maar sinds die avond had de alcohol mijn leven overgenomen. Ik was er aan verknocht! Voor het eerst in mijn leven kon ik met jongens praten en het gevoel hebben dat ik bij de groep hoorde. Ik kon niet wachten tot het volgende feestje om weer dronken te raken en lol te hebben.

Later in die herfst ging ik uit met een knappe knul die een paar jaar ouder was dan ikzelf. Ik was zeer gevleid dat hij met me uit wilde, maar dat was zeker anders geweest als ik had geweten wat hij van plan was. Die avond had hij sex met me en ik werd zijn speciale speeltuigje voor de avonden waarop zijn vriendin niet beschikbaar was. Ik ontdekte al snel dat de enige manier waarop ik ergens uitgenodigd kon worden was door de jongen te geven wat hij wilde. Dit leidde er toe dat ik mannen en mezelf haatte. Tegen het eind van het studiejaar was ik er trots op de grootste zuiplap en sloerie van de campus te zijn. Nou, dat is iets om trots op te zijn, nietwaar?