Sexverslaafde

U bent hier: Levensproblemen >> Leer Meer Over Sexverslaving. >> Sexverslaafde

Kan een sexverslaafde zich van zijn verslaving bevrijden?

Lees het verhaal over een sexverslaafde en hoe hij naar herstel heeft toegewerkt.

Hoi, Ik ben Paul en ik ben herstellende van een sex- en wellust-verslaving. Mijn herstel is voor mijzelf een verbazingwekkend iets, want ik was bijna 35 jaar lang actief in deze verslaving en in al die jaren had ik al herhaaldelijk geprobeerd om er mee te stoppen. Al die keren probeerde ik dat op eigen krachten en had daarin compleet gefaald.

Het begon allemaal toen ik pas 6 jaar oud was en toen mijn eerste aanraking met pornografie had. We hadden een grote familiebijeenkomst in het huis van een neef, en in een hoek van zijn woonkamer vond ik een stapel mannenbladen. De hele familie was aanwezig, inclusief mijn ouders, maar het leek niemand wat uit te maken dat dit kleine jongetje naar vieze plaatjes aan het kijken was. Ik was meteen betoverd door die afbeeldingen en zelfs nu na al die jaren staan deze nog steeds in mijn geheugen gegrift. Ik kan me ook het lachen herinneren. Die afbeeldingen deden mijn lichaam op een manier reageren die ik niet kon begrijpen. Toen ik opstond om naar de wc te gaan, denkend dat ik moest plassen, kon ik de mensen horen grinniken. Toen ik terugkwam en naar de mannenbladen terugkeerde werd er nog meer gelachen. Dit veroorzaakte een gevoel van schaamte in me dat ik niet kon begrijpen, maar ik wist dat ik dat niet nog eens wilde voelen.

Maar toch was ik geobsedeerd door die plaatjes. Ik wilde niet meer met de spot te maken hebben en dus hield ik mijn obsessie geheim. Dus probeerde ik om dat genot stiekem te bereiken wanneer dat mogelijk was. Ik moet toegeven dat er in mijn woonplaats in het midden van de jaren '60 niet zo heel veel plekken waren waar een jongetje van mijn leeftijd vieze plaatjes kon vinden. Maar toen ik ongeveer 10 jaar oud was ontdekte ik een bron die gemakkelijk toegankelijk was. Mijn vader had een geheime opslagplaats voor boeken en maandbladen in één van de laden van zijn kleerkast. En vanaf dat moment was ik, elke keer als ik alleen thuis was, bij die lade te vinden. Zelfs later, toen ik een volwassene was en mijn ouders me vroegen om op hun huis te passen als ze ergens naartoe gingen, kon ik het niet laten om hun slaapkamer binnen te gaan en neer te knielen voor mijn vader's heiligdom voor de porno-god.
Zelfs toen andere kinderen van mijn leeftijd een interesse in sex begonnen te tonen hield ik mijn obsessie geheim. Een voorbeeld is bijvoorbeeld een voorval dat plaatsvond toen ik pas naar de middelbare school ging. Mijn vrienden en ik probeerden vaak de weg naar huis wat af te snijden door onder een spoorbrug door te lopen. Op een dag vonden we daar een sexblad en we bleven een tijdje staan om er doorheen te bladeren. Uiteindelijk lieten we het blad daar liggen en vervolgden onze weg. Omdat ik het verst van school woonde was ik uiteindelijk in mijn eentje aan het lopen. Maar ik nam de moeite om anderhalve kilometer terug te lopen zodat ik dat blad mee naar huis kon nemen.

Mijn relaties met het andere geslacht waren op dat moment rampzalig. Ik was toen ik 13 was al 1 meter 80 lang, maar ik woog maar 63 kilo. Omdat ik de langste in de hele klas was, was ik het mikpunt van elke jongen die zichzelf wilde bewijzen. Omdat ik ook zo mager en ongecoördineerd was had ik totaal geen kans om mezelf te verdedigen. De paar keren dat ik dat daadwerkelijk probeerde waren bijzonder pijnlijk, dus begon ik van conflicten weg te lopen. Om het zacht uit te drukken: mijn zelfvertrouwen was verschrikkelijk laag. En als ik al niet de moed had om voor mezelf op te komen, hoe kon ik dan ooit de moed verzamelen om met één van die angstaanjagende schepsels te praten die we meisjes noemen?

Maar ik maakte dat allemaal goed in mijn fantasieleven. De meiden in die plaatjes dachten allemaal dat ik een indrukwekkende jongeman was en ze zaten er allemaal zo erg op te wachten om sex met me te hebben dat ze hun kleren al hadden uitgetrokken. En wie was ik om daar nee tegen te zeggen? Het was niet ongewoon dat ik in mijn middelbare school-tijd drie of vier keer per dag masturbeerde. Maar in het echte leven, tegenover meisjes van vlees en bloed, was ik pijnlijk verlegen.

Desondanks ontmoette ik na een paar jaar aan de middelbare school op de een of andere manier een meisje. Nouja, eigenlijk werden we door wederzijdse vrienden bij elkaar gebracht. We begonnen met elkaar uit te gaan en na pas vier maanden had ik eindelijk de moed om haar te kussen. Nu ik hierop terugkijk realiseer ik me dat de angst voor afwijzing me zo lang had tegengehouden; ik zou deze stap niet zetten voordat ik er helemaal zeker van zou zijn dat ze geen nee zou zeggen. Toen ik daarvan verzekerd was waren er maar een paar maanden voor nodig om de lichamelijke relatie naar het punt te brengen waar ik deze wilde hebben.

De vier jaren die daarop volgden bleven we met elkaar uitgaan, een periode die ook een drie-jarige lange afstand-relatie omvatte omdat ik ver van huis naar de universiteit ging. Ik dacht dat ik nooit een ander meisje zou kunnen vinden die mijn verlegenheid zou accepteren, dus besloot ik haar te trouwen. Dit is waar het gelukkige einde zou moeten plaatsvinden: "en ze leefden nog lang en gelukkig". Toch? Nee!

Het huwelijk nam niet de plaats in van mijn verslaving aan lust en pornografie. Na onze huwelijksreis pakten we onze spullen en verhuisden we naar Utah, waar ik mijn laatste universiteitsjaar zou doorlopen. Meteen nadat we in Utah waren aangekomen ging ik met andere eindejaarsstudenten van mijn vakgroep op een studiereis. We brachten op deze reis ook twee nachten in Las Vegas door. De eerste nacht nam ik met enkele medestudenten een taxi naar de binnenstad en we eindigden in een stripclub, waarna we naar een sexshop gingen. De volgende nacht gingen zij op zoek naar wat duurdere uitgaansgelegenheden, maar ik veinsde dat ik ziek was zodat ik in mijn eentje kon achterblijven. Het is niet zo nobel als het klinkt. Ik kon een tweede nacht niet aan als ik weer zo opgewonden zou raken met de andere jongens er bij, terwijl ik daar niet naar kon handelen. Dus bleef ik in het hotel achter en hielp ik mezelf, meerdere malen. Het huwelijk had mijn verslaving nog geen twee weken kunnen tegenhouden!

De daaropvolgende jaren begonnen we onze familie uit te breiden en ik hield mijn verslaving als een geheime plek waar ik naar toe kon gaan als de frequentie van sex met mijn vrouw niet aan mijn verwachtingen voldeed. En omdat ze in 4½ jaar drie kinderen had gehad was mijn vrouw vaak te moe om aan mijn behoeften tegemoet te komen, dus bezocht ik die geheime plaats regelmatig. We leefden een jaar in Utah, daarna zes jaar in Montana. In beide plaatsen was pornografie niet echt beschikbaar dus moest ik het zien te doen met wat mildere erotische bladen en films voor volwassenen op TV.

Toen we in 1986 terug naar Californië verhuisden veranderde dat alles. Mijn vrouw stond niet toe dat ik harde porno in huis zou hebben, maar dat kon me niet tegenhouden. Ik ontdekte dat ik in mijn lunchpauze genoeg tijd had om even een sexshop te bezoeken, of op weg naar huis, en ik verstopte mijn aankopen in mijn aktetas of in de kofferbak van mijn auto. Mijn geheugen was fotografisch genoeg dat ik voor de daad genoeg had aan de afbeeldingen die ik in mijn hoofd had opgeslagen; ik hoefde die bladen op dat moment niet daadwerkelijk bij me te hebben.

Onze lichamelijke relatie ging steeds verder bergafwaarts tot het punt waarop we een vaste routine hadden. We gingen naar bed, ik zou haar in een "romantische" bui benaderen, zij zou zeggen dat ze moe was en wilde gaan slapen, en ik zou zeggen dat dat oké was. Dit kon zo per keer maandenlang doorgaan tot we eindelijk een keer lichamelijk intiem met elkaar waren. Ik bereikte het punt waar ik dit helemaal niet erg vond want ik had een andere uitlaat voor mijn sexuele energie gevonden die me nooit afwees.

De hele tijd vertelde ik mezelf dat wat ik deed feitelijk een nobel iets was, omdat ik genoeg van mijn vrouw hield om dit te doen zodat ik niet vreemd zou gaan. Wat ik me niet realiseerde is dat, toen ik me lichamelijk op mezelf begon te concentreren, ik me ook emotioneel op mezelf begon te concentreren. Ik werd egoïstisch en afstandelijk. Als ze me probeerde te vertellen dat er een probleem was, dan luisterde ik niet. Ik was perfect, dus ik kon geen problemen hebben. Sterker nog, ik dacht dat juist zij het probleem was, omdat ik niet genoeg sex met haar kreeg. Nou, dertien jaar van mijn soort perfectie was meer dan ze kon verdragen, dus pakte ze in 1993 haar spullen en vroeg een echtscheiding aan.

In het eerste jaar na de scheiding deelden we de voogdij over de kinderen, om de week wisselden we dat af. Wanneer ik alleen in huis was kon ik nu dus plotseling al die dingen doen die ik eerst niet kon doen. Ik kon mijn harde porno magazines openlijk lezen en zelfs video's bekijken. Zonder iemand om me heen om verantwoording aan af te leggen ging ik over de schreef. Vroeg in het daaropvolgende jaar kreeg ik een meerderheid in de voogdij over mijn kinderen, dus ze bevonden zich meestal in mijn huis en ik moest mijn verslaving dus weer ondergronds gaan beoefenen. Dat betekent dat ik dit gewoon achter de gesloten deur van mijn slaapkamer deed.

In deze periode bezocht ik een herstelprogramma voor gescheiden mensen. Ik ontmoette daar een fantastische vrouw. We begonnen met elkaar uit te gaan en het begon serieuze vormen aan te nemen. Omdat ik kinderen had kon ik niet al mijn tijd met haar doorbrengen, dus bleef mijn geheime leven thuis maar doorgaan.

Maar zij begon me aan te moedigen om positieve veranderingen in mijn leven aan te brengen. We gingen soms naar de kerk, ik begon naar een Christelijke radiozender te luisteren en ik begon me te herinneren wat een schuldgevoel is. Ik had Christus als eerstejaarsstudent aanvaard als mijn persoonlijke Heer en Verlosser. Maar ik had toen geen idee wat dat betekende en dus ging ik verder met mijn leven alsof er niets was gebeurd. Ik las af en toe de Bijbel en ik begon een intellectuele kennis te ontwikkelen over God en Christus, maar ik begreep het concept van een relatie niet.

Ik begon me te realiseren dat wat ik deed verkeerd was, dus probeerde ik te stoppen. Ik pakte mijn stapel sexbladen en video's en ik gooide ze allemaal weg. Maar er ging nog geen week voorbij of ik had al weer nieuwe gekocht en de stapel begon al weer te groeien, alleen maar om die uiteindelijk ook weg te gooien. Deze vicieuze cirkel ging zo vijf jaar lang door, een periode waarin ik misschien wel 100 keer probeerde te stoppen. In het herstelprogramma waar ik nu aan meedoe wordt gezegd dat krankzinnigheid gedefiniëerd wordt als het steeds maar weer herhalen van hetzelfde iets en dan verschillende resultaten verwachten. Nou, ik was ongetwijfeld krankzinnig!

In het jaar 2000 trad er een grote verandering op in mijn leven. Ik kocht een nieuwe computer, met een modem, en raakte voor het eerst met het internet verbonden. Ik hoefde geen stapel meer op te bouwen want alles was met een muisklik vrij beschikbaar. Dus als ik me schuldig voelde over wat ik aan het doen was dan hoefde ik niet alles weg te gooien, maar kon ik gewoon de computer uitzetten. Dit leidde tot een hevige versnelling in de cyclus waarmee ik probeerde te stoppen en weer opnieuw begon: van elke week tot elke dag.

Na drie maanden waren mijn humeur en mijn gedrag genoeg veranderd dat het voor anderen duidelijk was dat er iets mis was. Toen mijn verloofde me hierop aansprak, gaf ik mijn probleem toe. Het was moeilijk voor haar om dit te horen te krijgen, en ze deelde haar gedachten met me en deelde zo dingen met me waar ik zelf nog nooit aan had gedacht, zoals het feit dat ik haar op deze manier emotioneel bedroog, en dat ik haar zelfs lichamelijk bedroog, omdat ik mijn ogen en mijn verstand in verrukking bracht met afbeeldingen en situaties waar geen enkele vrouw van vlees en bloed ooit mee zou kunnen concurreren.

Omdat mijn verloofde in eerdere relaties met verraad en overspel te maken had gehad, vond zij wat ik deed gewoonweg wreed. Toch gaf ze me een tweede kans, een kans die ik binnen een paar weken vergooide. Ik had zelfs tegen haar gelogen alsof het gedrukt stond en probeerde te verbloemen wat ik deed. Op dit moment had ze genoeg van me en verbrak ze de verloving.

Dus voor het eerst in mijn leven begon ik op zoek te gaan naar hulp van buitenaf. Eerst ging ik naar een therapeut die hypnose probeerde (wat niet werkte), vervolgens naar een tweede therapeut. Niet lang daarna sloot ik me aan bij een praatgroep en ik zou willen dat ik kon zeggen dat alles vanaf dat moment van een leien dakje ging. Maar dat was niet zo. Ik worstelde vanaf de eerste dag met mijn onthouding. Deze sexuele onthouding werd gedefiniëerd als geen enkele vorm van sex met jezelf of iemand anders, behalve je echtgenote. Voor een alleenstaande Christen betekent dat dus helemaal geen sex. Ik hield dit gedurende korte perioden prima vol, maar dan had ik weer een terugval. Steeds als ik het 30 dagen had volgehouden werd ik symbolisch beloond met een fiche. Het was een prachtige dag toen ik eindelijk een 60-daags fiche wist te bemachtigen.

Na een jaar aan mijn herstel te hebben gewerkt lukte het me om dit bijna 5 maanden vol te houden, maar toen kwam er een nieuwe uitdaging om de hoek kijken. Mijn 18-jarige zoon werd plotseling ziek en na diverse doktersbezoeken werd hij uiteindelijk gediagnosticeerd met een agressieve vorm van een kwaadaardig melanoom (huidkanker). Tegen de tijd dat we ons realiseerden dat hij ziek was, had de kanker zich al door zijn hele lichaam verspreid. Een week nadat we ontdekten wat er mis met hem was, overleed mijn zoon.

Dit was bijzonder moeilijk voor me omdat één van de andere neveneffecten van mijn verslaving een afzondering van God was die me ervan had weerhouden om de Waarheid met hem te delen die ik in mijn hoofd had. Met die dingen die ik in het geheim deed had ik me altijd een hypocriet gevoeld en dus had ik er altijd over gezwegen. Ik had gehoopt dat hij de tijd zou hebben om Christus te vinden, zoals ikzelf had gedaan.

De dood van mijn zoon vond plaats juist op het moment waarop mijn praatgroep de vierde stap afrondde. In deze stap moesten we een spirituele inventaris opschrijven van onze zonden, rancunes, gekwetste gevoelens en obstakels. Dit is normaalgesproken een zeer emotionele oefening en we waren aan het leren om ons voor anderen open te stellen en dingen te voelen die ik zelf nog nooit had gevoeld. Mijn rouw om mijn zoon leidde er toe dat dat allemaal teniet werd gedaan. Het kwam er op neer dat ik het werk aan mijn herstel stillegde, het beginnen met de vijfde stap maandenlang uitstelde en zo de hele groep ophield.

Maar God was opnieuw goed voor me. Hij had mijn praatgroep gevuld met ongelooflijke mannen die hun liefdevolle armen om me heen sloegen en me door mijn verdriet heen hielpen. Ik ben me er ook van bewust dat de leiders van de groep hun boekje voor me te buiten gingen omdat ze me niet uit de groep zetten, ook al had ik mijn herstel zelf stilgelegd. De suggestie dat ik me bij een andere groep kon aansluiten zodat ik de rest niet meer zou ophouden was de prikkeling die ik nodig had om mijn herstelprogramma weer op te pakken. Dus had ik een bijeenkomst met mijn persoonlijke begeleider en voltooide ik mijn vijfde stap, door de tranen heen. De rest van onze groep was ook weer op het juiste spoor en we voltooiden alle stappen in slechts 24 korte maanden.

Het herstelproces bracht verscheidene positieve veranderingen in mij teweeg. God heeft mijn leven hersteld tot een punt waarop ik mezelf in de spiegel kan aankijken zonder van mezelf te walgen. Hij heeft mijn relaties hersteld en in Mei 2003 trouwde ik toch nog met die fantastische vrouw. Hij heeft mijn verlangen weggenomen om het internet af te stropen, of om die plaatsen te bezoeken die dat soort bladen verkopen. Hij heeft me bewust gemaakt van die dingen die dat soort verlangen weer zouden kunnen doen ontsteken en me het juiste gereedschap gegeven om deze dingen te bestrijden, inclusief een zorgzame praatgroep waar ik me op elk moment van de dag op kan beroepen.

Maar ik denk dat de belangrijkste verandering in mijn geestelijke leven heeft plaatsgevonden. Spreuken 27:17 vertelt ons: "Zoals men ijzer scherpt met ijzer, zo scherpt een mens zijn medemens". Voordat ik me bij een praatgroep aansloot had ik geen idee wat het betekende om een volgeling van Christus te zijn. Maar de mannen in mijn groep scherpten mij. Door hun uitgesprokenheid, nederigheid en liefde lieten zij me het model zien van hoe een Christelijke man er uit moet zien. Ik heb nog steeds een nauwe band met verschillende van de jongens uit die groep en we bieden elkaar aanmoediging, gebeden en een mogelijkheid om verantwoording aan elkaar af te leggen. Ik heb ook geleerd dat het oké was om mijn verslaving te haten, maar ik dank God er ook voor dat Hij toestand dat ik hieraan leed. Want alleen door mijn herstel van mijn verslaving was het voor me mogelijk om gezonde relaties met andere mannen te hebben en om voor het eerst te begrijpen wat een relatie met Christus betekent.

Dank U Heer voor de ongelooflijke veranderingen die U in mijn leven hebt doorgevoerd. Dank U wel voor het feit dat ik dit met anderen kan delen.

Leer Meer Over Sexverslaving.

Creëer een 'SOCIAL BOOKMARK'!   Backflip   BlinkBits   Blinklist   blogmarks   del.icio.us   digg   Furl   Raw Sugar   reddit   Shadows   Simpy   Spurl   Technorati   Yahoo My Web   More...   |    WAT IS DIT?