 |
 |
Kun je me enkele verhalen over tienerzwangerschappen vertellen?
De volgende verhalen over tienerzwangerschappen gaan over mensen die echt bestaan. Deze werden ons toegestuurd door een plaatselijk opvangcentrum voor zwangere vrouwen.
Lynn*
Lynn kwam naar ons centrum omdat ze een abortus wilde. Ze was pas kort geleden naar onze gemeente verhuist om hier met haar vriend samen te kunnen wonen en ze kende dus helemaal niemand. Haar vriend was begonnen met haar te slaan en ze had daarom de nacht in een opvangtehuis doorgebracht. Ze zag er zo uitgeput uit, en haar enige woorden waren een herhaaldelijk verzoek om een abortus te hebben. In ons opvangcentrum werd Lynn verteld wat een abortus zou inhouden, en ze stemde in met een echografie. Ze vertelde ons openlijk hoe ze hoopte dat dit geen levensvatbare zwangerschap zou zijn. Ze bleef resoluut volhouden dat ze een abortus wilde en ze had het idee dat dit het enige antwoord voor haar zou zijn. Ze stemde vervolgens in met een tweede echo, maar toen dat moment aanbrak kwam ze niet opdagen. Toen ze daarna mijn telefoontjes niet beantwoordde, vreesde ik het ergste.
Op Donderdagmiddag liep Lynn ons opvangcentrum binnen en mijn hart werd week. Ik was zo blij haar te zien, ook al was ik bang dat ze me zou vertellen dat ze haar zwangerschap had afgebroken.
Maar ik had het bij het verkeerde eind! Ik vertelde haar hoe blij ik was haar te zien en dat ik niet was gestopt met voor haar te bidden. Ze vertelde me dat ze de dag ervoor bloedingen had gehad. Na een paar uur waren de bloedingen toegenomen dus werd ze bang en was ze zelf naar de Eerste Hulp gereden. Wat er ook aan de hand was, ze had veel pijn.
Uren later had ze een miskraam en de volgende ochtend werd ze uit het ziekenhuis ontslagen.
"Ik wilde je laten weten dat ik geen abortus heb gehad en dat ik daar ook blij om ben”, vertelde ze me. “Telkens als ik er aan begon te denken om het toch te doen, kon ik het gewoon niet. Ik was aan het overwegen om mijn kind voor adoptie op te geven".
Ze wilde me ook laten weten dat haar vriend gearresteerd was en terwijl we samen baden voelde ze zich veiliger door de wetenschap dat hij achter tralies zat. Lynn vroeg me om namen en locaties van enkele kerken, want: "Ik wil in iets geloven dat groter is dan mezelf. Ik weet dat ik God nodig heb". Ze vertelde me hoe blij ze was dat ze naar ons opvangcentrum was gekomen.
Amber*
Amber wilde met ons over abortus-procedures praten. Ze had al twee keer met Planned Parenthood (een Amerikaanse pro-abortus beweging) gesproken. Sharon, een medewerkster van ons opvangcentrum, kon zien dat Amber moeite had met al deze gedachten.
Amber had nooit gedacht dat ze zich ooit in deze situatie zou bevinden. Haar nieuwe vriendje wilde niemand's baby opvoeden, dus had hij haar gevraagd om het kind te aborteren.
Amber was bleek en ze beefde, en ze probeerde een gemakkelijke uitweg te vinden. We spraken over de abortus-procedures en we praatten met haar over adoptie. Net als zoveel van de mensen die we hier zien, zei Amber dat ze nooit een baby zou kunnen hebben en het dan aan anderen afstaan. Ze stemde er mee in om terug te komen voor een echo. Door deze hele procedure heen huilde ze en ze verliet ons met nog steeds het idee dat ze een abortus moest hebben.
Amber vertelde ons dat ze niet aan haar ouders of haar ex-vriend -- de vader van de baby -- zou vertellen dat ze zwanger was of dat ze een abortus zou gaan hebben. De volgende dag kwam ze terug om het rapport van de echo in te zien. We vroegen haar om daarvoor de daaropvolgende maandag terug te komen, zodat onze arts deze papieren eerst kon inzien en ondertekenen. De Dinsdag daarna kwam ze met een glimlach op haar gezicht binnen en haar houding en zelfbeheersing waren compleet veranderd. Ze vertelde ons dat ze er over had nagedacht en zich realiseerde dat haar baby een leven is. Ze wilde geen abortus hebben -- ze kon geen abortus hebben. Het was duidelijk dat een zware last van haar schouders was afgevallen.
Jen*
Jen bezocht ons op een Maandag en vertelde onze adviseur dat ze de volgende ochtend, om 9 uur, een afspraak had voor een abortus. Ze gaf onze adviseur toestemming om informatie over de abortus-procedures en post-abortus stress met haar te delen. Jen's gezicht bleef uitdrukkingsloos. Ze luisterde, maar niets van wat we haar vertelden leek haar te roeren.
Omdat we die dag ook echo's deden vroegen we haar om dat ook te doen, en ze stemde daarmee in. Ze ging weg zonder van gedachten te zijn veranderd; haar adviseur dacht dat ze de abortus inderdaad zou gaan hebben. De volgende ochtend belde ze ons op en vroeg ze of ze met ons kon komen praten. Ze had haar vriend verteld dat ze dacht dat ze niet in staat was om de abortus te laten uitvoeren. Ze vertelde ons dat haar vriend ontzettend opgelucht was. Ook al had hij haar verteld dat hij haar zou steunen, ongeacht welke beslissing ze zou maken, toch had hij gehoopt dat ze er voor zou kiezen om geen abortus te hebben. En als ze dat toch zou doen, dan wist hij dat elke keer als ze naar de stad zouden rijden, dat dan het enige waar hij aan zou kunnen denken de dag was waarop ze er naartoe waren gereden om hun kind te vermoorden.
Jen wilde alle informatie over prenatale zorg en vitaminen die we haar konden geven en haar houding was compleet veranderd toen ze al deze informatie kreeg. Jen en haar vriend kozen er voor om hun kind te houden en ouders te worden.
Tienerzwangerschap - Leer Meer
|
|
|
Backflip
BlinkBits
Blinklist
blogmarks
del.icio.us
digg
Furl
Raw Sugar
reddit
Shadows
Simpy
Spurl
Technorati
Yahoo My Web
More...