 |
 |
Zelfmoord van een Kind - De Niet Geaccepteerde Waarheid over Kinderen en Zelfmoord
"Karen," zei mijn man toen hij de telefoon had neergelegd, "ze hebben Robbie in zijn appartement gevonden - dood."
Ik was stomverbaasd en overweldigd door verdriet. Wat zou er gebeurd kunnen zijn? Was hij ziek, of was hij misschien vermoord?
"Karen, ik weet hoe pijnlijk dit is," zei John. "Robbie was mijn stiefzoon, maar ik hield van hem alsof hij mijn eigen kind was. Karen, hij heeft zelfmoord gepleegd."
Ik hoorde de woorden, maar in mijn verstand ontkende ik het volledig. Ik bad: "Asjeblieft God, laat het een vergissing zijn!" Later die avond accepteerde ik op een gegeven moment de onacceptabele waarheid.
Het leven was altijd zwaar geweest voor Robbie. Tijdens zijn geboorte had hij een zuurstofgebrek gehad en als gevolg hiervan had hij te maken met spraakstoornissen, leerproblemen en moeilijkheden met zijn gehoor. Toen hij volwassen was werd vastgesteld dat hij aan dyslexie leed1. Hij was een impulsieve jongeman en hij ging altijd tot daden over voordat hij er goed over had nagedacht. Hoewel impulsiviteit vaak wordt geassocieerd met ADD (Attention Deficit Disorder) werd ADD in Robbie's generatie "minimale hersenbeschadiging" genoemd.
Toen Robbie tweeëntwintig was verhuisde hij uit Oregon om voor zichzelf te bewijzen dat hij het leven in zijn eentje aankon. Hij stapte uit een opleidingsprogramma dat hem geholpen zou hebben om een baan te vinden bij bedrijven die bereid waren om mensen met bijzondere behoeften aan te nemen, ook al probeerde ik hem van gedachten te veranderen. Hij verzekerde ons dat het allemaal geen vaart zou lopen. Een maand nadat hij Oregon had verlaten werd hij ontslagen, dus verhuisde hij opnieuw, dit keer naar Washington. Het duurde niet lang voordat hij een eigen appartement, een nieuwe baan en ook een kerk had gevonden. Voor zover wij aan het thuisfront wisten ging het allemaal prima met Robbie.
En nu had één telefoontje uit Washington al mijn hoop en al mijn dromen over een gelukkige toekomst voor mijn zoon verpletterd. Die nacht werd mijn kussen doordrenkt met tranen totdat ik eindelijk in slaap viel.
Ik schrok op uit mijn slaap en realiseerde me dat ik over Robbie gedroomd had. Hij had naar me geroepen en hij vertelde me dat Jezus van me hield. "Waar ben je, Robbie?" vroeg ik. Hij vertelde me dat hij niet naar me toe kon komen, maar dat hij van me hield.
Zelfmoord van een Kind - Een Eeuwige Omarming voor de Ouders
Ik had zojuist de zelfmoord van een kind meegemaakt - mijn kind! "Asjeblieft, Heer, help me". Ik huilde en dacht aan het vers: "Jezus begon ook te huilen." Vanaf dat moment wist ik dat ik in mijn verdriet niet alleen stond.
De kern van mijn kwelling kon zelfs niet doorbroken worden door mijn barmhartige vrienden en familieleden. En toch voelde ik, tegelijkertijd, de eeuwige omarming van God die mij er doorheen droeg. Diep in mijn binnenste begreep ik dat God, al vanaf het begin der tijden, wist wat verdriet was.
Zelfmoord van een Kind - Genezing en Hoop
Zeer vaak is ontkenning de eerste reactie op het verlies van iemand waarvan je houdt, vooral als je eigen kind zelfmoord pleegt. We denken dat als we maar hard genoeg "NEE!" roepen, dat we dan zullen horen dat het allemaal een vergissing was. Net als de omarming van een vriend, geeft deze ontkenning het fysieke lichaam even de tijd om de schok te verwerken. De ontkenning verandert vervolgens in een shocktoestand, zoals een pijnstiller vóór de pijn weer begint. Maar het geeft ons de mogelijk om die dingen te doen die we moeten doen, zoals het op de hoogte brengen van familieleden en vrienden en om voorbereidingen voor de begrafenis te treffen. In deze periode brengen dromen en herinneringen onze geliefden vaak korte tijd terug.
Uiteindelijk is het God die onze pijn zal genezen. We zullen de littekens van de zelfmoord van ons kind altijd met ons meedragen, maar als we op zoek gaan naar God's redenen, dan zullen we in onze pijn een doel vinden. Het voor het eerst begrijpen wat God's soevereiniteit was hielp me om het onacceptabele te accepteren - de zelfmoord van mijn zoon. God sloeg Zijn eeuwige armen om me heen om mij door mijn verdriet heen te helpen.
Leer Meer over het Verwerken van een Sterfgeval
Noot:
Dit verhaal werd aangeleverd door en is aangepast uit een boek van Karen Kosman, It's Too Soon to Say Goodbye (oftewel: Het is te vroeg om vaarwel te zeggen), dat binnenkort zal worden uitgebracht.
1 Dyslexie kan één of meer van een aantal leerstoornissen zijn die geassocieerd worden met een handicap in het vermogen om ruimtelijke relaties te interpreteren of om geluids- of visuele informatie te integreren, wat vaak resulteert in problemen bij het leren lezen. Zeker, Robbie had al jaren van bijzonder onderwijs gevolgd en de diagnose van dyslexie werd niet gemaakt. Dit probleem werd pas bij hem vastgesteld toen hij 20 jaar en ik hem naar een speciale leeskliniek had meegenomen.
|
|
| English
|
| Levensproblemen | |
|
| |
|
Mishandeling van de Huwelijkspartner
Tienerzwangerschap
De Werkende Moeder
Christelijke Huwelijkstherapie
Een Kind Adopteren
Omgaan met een Echtscheiding
Bedplassen
Empty Nest Syndroom
Familieruzies
Bronnen Voor Verder Onderzoek
|
| | Bestaat God Wetenschappelijk? | |
|
| | Bestaat God Filosofisch? | |
|
| | Is De Bijbel Waar? | |
|
| | Wie Is God? | |
|
| | Wie Is Jezus? | |
|
| | Welke Religie? | |
|
| | Hoe Kan Ik Met God Groeien? | |
|
| | Populaire Kwesties | |
|
| | Herstel | |
|
|
|
|
|
Backflip
BlinkBits
Blinklist
blogmarks
del.icio.us
digg
Furl
Raw Sugar
reddit
Shadows
Simpy
Spurl
Technorati
Yahoo My Web
More...
