Een Doodgeboren Kind

Een Doodgeboren Kind - De Feiten
Wanneer een foetus na de 20^e week van de zwangerschap sterft, dan spreken we over een doodgeboren kind. In de Verenigde Staten eindigt ongeveer één op elke tweehonderd zwangerschappen omdat het kind dood geboren wordt.¹ In de meeste gevallen hebben de ouders slechts weinig tijd om zich er op voor te bereiden. Ouders gaan vaak het spreekuur in met de verwachting dat ze nieuws over de ontwikkeling van hun baby te horen zullen krijgen, maar staan dan oog in oog met het hartbrekende nieuws dat hun kind dood geboren zal worden en met het verdriet dat zal volgen.

Zelfs het recht om te rouwen wordt hen soms onthouden door een samenleving die impliceert dat een foetus nog geen baby zou zijn, dat de buik van de moeder geen waardevol leven zou dragen. Hoewel moeders die een miskraam hebben gehad vaak niet de noodzakelijke steun ondervinden in hun rouwproces, zijn zij wel in staat om openlijk te rouwen over het verlies van hun droom en het einde van een zwangerschap die zou zijn uitgemond in de levende geboorte van een baby waarnaar werd uitgekeken. Vaders en moeders die een volgroeide baby verliezen hebben de steun van een gemeenschap die het verlies van een kind herkent en het rouwen hierover dus als gegrond ziet. Maar, wanneer een foetus in de baarmoeder sterft, dan kan zelfs de medische gemeenschap het immense verdriet dat met een dergelijk verlies gepaard gaat minimaliseren, door dit verlies niet als het verlies van een baby aan te merken.

Een Doodgeboren Kind - Het Verhaal van Mark en Crystal
Crystal en Mark waren zes jaar getrouwd toen ze besloten dat ze een familie wilden beginnen. Vijf maanden later was het jonge stel door het dolle heen toen ze ontdekten dat ze binnenkort hun harten en hun huis met hun eerste kind zouden delen. In de vierde maand van de zwangerschap, toen ze ontdekten dat Crystal een kleine meid droeg, vierden ze dat op de baby-afdeling van een winkel voor kinderkleding in hun buurt.

Ze lazen alle mogelijke boeken en namen zo veel mogelijk informatie in zich op over de ontwikkeling van hun kleine dochtertje. De eerste keer dat Crystal haar baby voelde bewegen kon ze haar vreugde nauwelijks bedwingen en belde Mark snel op om de wonderbaarlijkheid van deze ervaring met hem te delen. Die avond, toen Mark tegen zijn ongeboren dochter praatte, voelde hij eveneens de beweging van dat kleine leven. Na vijf maanden zwangerschap wees alles op een gezonde, mooie kleine meid.

Toen de 'baby shower' (een feestje waarbij de aanstaande ouders cadeaus voor hun komende baby krijgen) slechts een paar dagen verwijderd was, reden Crystal en Mark samen naar hun nu maandelijkse controle. Crystal was nu zes maanden zwanger. Maar wat begon als weer een nieuwe, mogelijk opwindende grote stap in de ontwikkeling van hun baby eindigde tragisch genoeg in een onbeschrijflijke droefheid toen zij de volgende woorden te horen kregen:

"Het spijt me zo erg, Crystal en Mark, maar ik kan de hartslag van de baby niet horen en ik kan ook geen beweging waarnemen."

Crystal werd meteen naar het ziekenhuis gestuurd voor een echo die liet zien dat er iets vreselijk mis was. Crystal en Mark's kleine meid bevond zich levenloos in haar moeder's buik. Crystal werd naar de kraamafdeling gebracht en in een kamer aan het einde van de gang ondergebracht. Een discrete kleine sticker op de deur, in de vorm van een kleine zwarte strik, waarschuwde mogelijke bezoekers dat de vrouw achter deze deur niet de geboorte van een kind zou vieren maar in plaats daarvan om een doodgeboren kind zou rouwen. Het ziekenhuis stuurde een sociaal werkster naar het jonge stel om met hen te praten. Ze moedigde hen aan om over hun verlies te praten en zei dat het goed voor hen was om te huilen. Ze stelde ook voor dat ze hun kleine meisje een naam zouden geven. Vijf uur nadat ze het ziekenhuis binnenkwam, baarde Crystal haar dochter Michelle Renee. De beroering van de emotionele pijn die gepaard ging met deze bevalling maakte het een haast ondraaglijke beproeving.

Eerst wilde het jonge stel hun kleine meisje niet zien. Omdat ze al uitgeput waren van de fysieke en emotionele tol van deze dag, voelden ze zich niet in staat om naar het lichaam van hun levenloze baby te kijken. Mark herinnerde zich de vriendelijke bemoedigende woorden van de sociaal werkster, die gepaard gingen met die van naaste familieleden die hen hadden aangemoedigd om vaarwel te zeggen. Dus ging het stel later op die avond vaarwel tegen Michelle zeggen. Ze wisten dat ze de realiteit van hun verlies onder ogen moesten zien en, al was het maar even, ouders moesten zijn.

Mark's moeder en vader, die in dezelfde stad leefden, kwamen naar het ziekenhuis om een gebedswake voor hun zoon en schoondochter te houden en om hun liefde en steun aan te bieden. In de wachtkamer ontdekten meneer en mevrouw Carter dat ze omringd waren door andere grootouders die in spanning op de geboorte van hun kleinkinderen zaten te wachten.

Later die avond verliet Mark de zijde van zijn vrouw lang genoeg om zijn ouders de mogelijkheid te geven om vaarwel te zeggen tegen hun eerste kleinkind. Kleine Michelle, die net iets meer dan een kilo woog, lag op een wit satijnen kussen in een besloten ruimte, die gereserveerd was voor de rouwende familie. Toen mevrouw Carter de kamer binnen ging werd ze overspoeld door emoties door het perfect gevormde miniatuur-kindje dat voor haar lag. Ze boog zich voorover en raakte de piepkleine vingertjes van haar kleindochter aan en ze verwonderde zich over de schoonheid van haar voetjes. Mevrouw Carter kon eindelijk beginnen met het verwerken van de realiteit dat dit kindje gestorven was en met het rouwen over het verlies van haar eerste kleinkind.

Later die avond vroeg Mark of hij zijn dochtertje nog eens kon zien. Een zeer sympathieke verpleegster bracht kleine Michelle naar de kamer, gehuld in een kleine witte deken. Mark hield zijn kleine meid vast en terwijl hij haar wiegde gaf hij zijn tranen de vrije loop.

Omdat Crystal al zes maanden zwanger was, moesten Mark en Crystal zich ook bezighouden met de formaliteiten van een overlijdensakte en de opties voor de teraardebestelling van Michelle's lichaam, of in elk geval het ziekenhuis toestemming geven om dit te doen. Ze kozen voor een crematie waarna Michelle's as in een urn werd bewaard, als gedenkteken en testament voor haar ongeleefde leven. In de maanden die volgden werd het jonge stel overspoeld door liefde van hun plaatselijke kerk en familie en vrienden gaven hun de steun die ze tijdens dit rouwproces nodig hadden.

Het is nu twee jaar later, en Mark en Crystal hebben nu een prachtige kleine zoon van zes maanden. Ze kennen en begrijpen nu het belang van het rouwen om een dergelijk groot verlies als dat van een kind. Door hun ervaring zijn ze nu in staat om andere stellen die te maken hebben met de pijn van een doodgeboren kind te begrijpen en om hen advies te geven. De woorden die Mark tegen zijn moeder sprak op de ochtend dat zijn baby-zoontje uit het ziekenhuis werd ontslagen zijn in haar geheugen gegrift als een weerspiegeling van zowel het hartzeer dat gepaard gaat met het verlies van een kind, als de immense vreugde over nieuw leven na een dergelijk verlies.

"We verlaten nu het ziekenhuis, mam. En dit keer mag ik de baby mee naar huis nemen."

Praat over ons:

Volg ons: